تو را تكيه زده بر نرده هاي كشتي

 به ياد مي آورم

                     تو را مست

                                تو را مثل كلمه

در پيچ آن كوچه كه

خدا دو قدم مانده به پياده شدن

                                  زنگ خانه ما را زد.

ما در اتاق با گريه سيب مي خورديم

خدا از پنجره به اتاق ريخت

و فراموش كرد چراغها را خاموش كند.

تو را در كوچه هاي بن بست به ياد مي آورم

من از دريا برگشته بودم

                            با چشمهايي از ترس هميشه

                                                    توكوه را كلمه مي كردي

خدا از كلمه برگشته بود

تو از كشتي جا مانده بودي

                 با شراب خرما در چشمهايت

تمام يك شنبه مست بوديم

كسي از پشت كارت پستالها دست تكان مي داد

من در منظره هاي بي باران غرق مي شد

سكوت را گريه مي كردم

                              سقوط را

                                           كلمه را

فراموش كرده بودم تو بوي سوت قطار مي دهي

و پنجره هايي كه از اتوبوسشان جا مانده بودند

از كوه مي ترسيدم

و دستهايم را تو گرفته بودي

از فاجعه به خدا متوسل شديم

                              و خدا ما را به خيابان برد

                                             آرژانتين خيابان بلندي بود

با پرنده هايي كه از پرواز مي ترسيدند

و تاكسي هايي كه لوركا مي خواندند

تو را با بوي كاج

تو را با بوي كتابها به خاطر مي آورم

پنجشنبه را رو به انزوا باز مي كنم

فردا همه جا تعطيل است